Palestijnse landbouw onder militaire bezetting - een getuigenis van Omar Dàna

Moet er nog water zijn?
Om aan landbouw te doen is er water nodig. En dat is er niet in de Palestijnse gebieden. Of beter: dat is er niet meer. Sinds de Israëlische waterwet van 1959 heeft Israël de controle over al het water van de streek. Een kleine vergelijking: een Israëli gebruikt per jaar evenveel water als vier Palestijnen. 90 % van de Palestijnse boeren is aangewezen op regenwater om hun akkers te irrigeren en een eigen waterbron aanboren is voor Palestijnen verboden. Het drinkwater in de Palestijnse gebieden wordt steeds schaarser. Voor Israël is de controle over het water cruciaal om de Palestijnse ontwikkeling te vertragen en te verstoren en om de afhankelijkheid van Palestina te vergroten.

En het is niet alleen voor water dat de Palestijnen afhangen van hun bezetters. Ook de toelevering van gas, electriciteit, petroleum en basisvoedsel gebeurt door Israël. Bovendien wordt het overgrote deel van de Palestijnse landbouwproducten geëxporteerd naar Israël, dat een erg lage prijs biedt voor de goederen.

De ontwikkeling van de Palestijnse samenleving gaat door dit alles niet vooruit, maar achteruit.

Full story Indymedia.be

Drinkwater is een mensenrecht. Behalve in Gaza?

Directeur Jeremy Hobbs van Oxfam International: “De levering van brandstof moet onmiddellijk weer op gang komen als we een crisis in de volksgezondheid willen vermijden. Beschikken over zuiver water is een mensenrecht, het mag niet als instrument dienen om de bevolking van Gaza collectief te straffen. Terwijl internationale inspanningen geleverd worden om het vredesproces nieuw leven in te blazen, negeert de internationale gemeenschap het lot van Gaza, en staat zij toe dat het nog dieper wegzinkt. De burgers van Gaza worden nu gestraft voor misdaden die zij niet gepleegd hebben. Dit is duidelijk in strijd met het internationale humanitaire recht. Dit illegale beleid van collectief straffen moet direct stoppen.”

Lees verder op Oxfam